باز زمزمه شمیل

چون کتیبه های حک شده به خون

هم باه و پیاله اشک و ماه

در گوشهای خفته انسان

چیزی نمی خواند به جز ناله نیاز .

آشتی کن تو با طعنه لبخند قمریان بر حصار ما

که راهی به غیر از مرگ بر ما نموده است؟!

آه..... تلخ کامگی ست بر دهان روزگار .

بر شاخه های خسته و پیر درخت

نه باری جز زجّه های شمیل نشسته است .

آواز خون خسته و لا مکان هنوز

با چشمهای بسته به باد شمال

راهی به سوی تنهایی گشوده است .

محمد چهارشنبه 12 شهریور 82

(شَمیل اسمی است منصوب به باد شمالی)