(( عرش و فرش  ))

همسو بودن آرزویی ست در خیال مبهم اندیشه ای ،

و شعر را زایش سببی چنین از دختران نابالغ و مادران یائسه

که آبستنی را حسرت و هراس و واهمه است ،

که پنداری تحولی در فراسوی پرده های بکارتی .

قطره ای تنها ،

گمگشته در صدای بازخورد همراهان ،

در سقوط از نیاگارا...

آری ... آری ... آری ...

این فریادی ست ،

این دردی ست ،

این غوغایی ست ،

که چون من قطره گانی در واهمه ابهت نیاگارا ، هرگز آسمان را ندیدند ...

خیالی را در انزوای محقر خویش چشم گشودم ،

و رنگین کمانی را خندیدم .